بی خوابی هایم
گیسوان تاریک شب را
بربافتن
به یکدیگر
که مهپاره ی بالای سرم
چشم مغرور تو بود.
بی خوابی هایم را
آشفته تر از همه خواب ها
می خواهم بسوزم.
کسی فریاد زد
و صدایش
در اعماق
گذشت...
کسی از برون ام
خراشی
با نیزه ی غمگین اش
فرو کرد در تن ام
در پلک هایم.
کسی تمامی ی خواب هایم را آشفت.
کسی با قدم هایش
به دالان تهی مغزم
مشق رژه ی سربازان را آموخت.
کسی خواب تمام ام را آشفت.
نور بی صدای کم رنگ پیکر تو بود
که مرا
به افق ها هدایت کرد
اما تو خود
خورشید همه آسمان هایم بودی
و من ات چه ناباورانه می نگریستم.
تو آن لکه ابر مغموم بالای سرم بودی
تو همه آشفته خواب هایم بودی
تو آسمان – سرپناهم بودی.
***
در بیداری
به خواب ات می دیدم
و رویا را در زمستان سوز
تاب می آوردم،
چون کودک
تهی از افسوس .
افسانه وار
در دل تابوت زمان
نالان
حماسه ها را
به گیسوان شب
بر می بافتم.
***
خواب هایم را
در صندوقچه ی هرگز
پنهان می دارم
تا از گزند شتابنده گان پیوست به بیداری
در امان بدارمشان .
تو همه بیداری هایم
تو تمام خواب هایم،
تو آن
گداخته تندیس پرغروری
که بر دروازه ی بهشت رو ی من
به بزرگی
چشم به همه خواب هایم دوخته
نشسته ای
سوخته پاک!
